چکیده:

ارسطو ساختاری را که برای عالم وجود معرفی می­کند بر پایة مفاهیم اوسیا، مادة نخستین، صورت، قوه، فعل و کمال استوار است. به رغم کوشش­هایی که او در معرفی اوسیا، به عنوان مسألة کانونی فلسفة اولی، به عمل آورد؛ این مفهوم در معرض ایراد و اشکال است؛ ارسطو گاهی صورت، و گاهی نیز تک فرد مرکب از ماده، صورت و اعراض را اوسیا خوانده و با این وجود، ماده را سبب و موجب فردیت موجودات طبیعی می­داند. هر یک از این سه باور ارسطو در معرض اشکال است. اما وی در امتداد تبیین تکوّن طبیعت و دگرگونی­های آن به اوسیای غیر متحرک نخستین رهنمون می­گردد و آن را فعلیت یا کمال محض معرفی می­کند. در این موضع نیز سخنان وی دستخوش نقصان است. این مقال برخی اشکالات در این زمینه را نشان می­دهد و در پایان به برخی عوامل نقصان آرای ارسطو اشاره می­کند.

[pdf-embedder url=”https://ketabshenakht.com/wp-content/uploads/2021/11/ORJ_Volume-1_Issue-1_Pages-1-16.pdf” title=”ORJ_Volume 1_Issue 1_Pages 1-16″]

سمت

مجتمع آموزش عالی شهید محلاتی

تعداد صفحات

16

جزئیات فصلنامه

دو فصلنامه علمی پژوهشی هستی شناختی _دوره 1، شماره 1، بهار و تابستان 1391

نویسنده

اسحاق طاهری سرتشنیزی

ناشر

دانشگاه شهید رجایی

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.