جلد پشتی
داخل رو نگاه کنید

پدیدۀ گشودگیِ معنایی و نظریه علّی ارجاع

چکیده:

پدیدۀ گشودگی معنایی در اسمی، مثلا t، آن است که چیزهایی باشند که اطلاق t بر آنها به لحاظ معنایی نامتعین باشد؛ برای مثال هنگامی که گونه پلاتیپوس کشف شد، به لحاظ معنایی متعین نبود که آیا اسم «پستاندار» بر آن اطلاق می‌شود یا خیر. از طرف دیگر روایت استاندارد از نظریه علی ارجاع مستلزم آن است که در هیچ اسمی که با موفقیت وضع شده و وارد زبان شده است، گشودگی معنایی وجود نداشته باشد. درنتیجه اگر پدیدۀ گشودگی معنایی را بپذیریم و بخواهیم نظریۀ علی ارجاع را همچنان نگاه داریم، باید این دو را با هم سازگار کنیم. این مقاله تلاشی برای سازگار‌کردن این دو است. در بخش اول، پدیدۀ گشودگی معنایی با ارجاع به نخستین فردی که این پدیده را در فلسفۀ معاصر مطرح ساخت، یعنی فردریک وایزمن، توضیح داده می‌شود. در بخش دوم روایت استاندارد از نظریه علی ارجاع به‌طورخلاصه مرور می‌شود. در بخش سوم راهی برای سازگارکردن نظریه علی ارجاع با پدیدۀ گشودگی معنایی پیشنهاد می‌شود.

[pdf-embedder url=”https://ketabshenakht.com/wp-content/uploads/2020/09/ZEHN_Volume-15_Issue-58_Pages-123-138.pdf” title=”ZEHN_Volume 15_Issue 58_Pages 123-138″]

تحصیلات

سمت

هاشم مروارید استادیار و عضو هیأت علمی دانشگاه شهید بهشتی

تعداد صفحات

16

فصلنامه

فصلنامه علمی پژوهشی ذهن- دوره 15، شماره 58، تابستان 1393

نویسنده

هاشم مروارید

ناشر

پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “پدیدۀ گشودگیِ معنایی و نظریه علّی ارجاع”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.