واقعیت لغات؛ رابطه بین نشانه و معنا

چکیده:

یک واقعیت جالب درباره معنای کلمات ، اجبار به فهمیدن آنهاست . زمانی که با نشانه ای روبه رومیشویم ، معنای آن را بدون کوچک ترین تلاش فکری میفهمیم . در این مقاله تلاش کرده ام با پاسخ به این سوال که چگونه معنای یک واژه خودش را به ما تحمیل میکند، پاسخی برای اینکه یک نشانه چگونه معنادارمیشودو معنای یک نشانه چیست ،بیابیم . در اینجا باتاکید بر زمانی که فهمی از یک لغت داریم ، در مقابل قرارداد زبانی که مسئله تاریخی است ،واقعیت لغات را مطرح میکنیم . در ادامه با تفکیک بین معنادهی و معناداشتن لغات ، سعی میکنیم نشان دهیم چگونه یک لغت همچون یک واقعیت ، عملکردی متناسب با شخصیت منحصربه فرد خودش را دارد. این عملکرد فهمی را به جای هویتی مستقل به نام معنا مینشانیم . در نهایت نیز با تفکیک عمل زبان از عمل زبانگر، سعی میکنیم نشان دهیم که وجه خلاق زبان مربوط به لایه عمل زبان است و نه عمل زبانگر.

[pdf-embedder url=”https://ketabshenakht.com/wp-content/uploads/2020/09/ZEHN_Volume-13_Issue-49_Pages-149-167.pdf” title=”ZEHN_Volume 13_Issue 49_Pages 149-167″]

تحصیلات

دانشجوی دکتری فلسفه غرب دانشگاه تهران

سمت

تعداد صفحات

19

فصلنامه

فصلنامه علمی پژوهشی ذهن- دوره 13، شماره 49، زمستان 1391

نویسنده

ابوالفضل صبرآمیز

ناشر

پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “واقعیت لغات؛ رابطه بین نشانه و معنا”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.