جلد پشتی
داخل رو نگاه کنید

نقد و بررسی روش‌شناسی شیخیه در فهم دین

چکیده:

در قرن سیزدهم هجری با ظهور شخصی به نام شیخ احمد احسایی در میان علمای شیعه، مبانی جدیدی در ­روش‌شناسی امامیه مطرح گردید و این مبانی را جانشینان احسایی به کار گرفتند و مبدأ برخی از آموزه‌های نو شد. این روش‌شناسی در نهایت به بدعت‌ها و انشقاقاتی در مذهب شیعه منجر شد و سرانجام فرقه شیخیه را بنیان نهاد. مهم‌ترین مبانی روش‌شناسی شیخیه عبارت‌اند از اعتقاد به حذف آیاتی از قرآن، قائل‌شدن به حجیت ظواهر روایات بدون اعتنا به روش اصولیان، مراجعه به حدیث به صرف نقل ثقه و اهمیت‌ندادن به روش علمای رجال و درایه در اعتبار حدیث، که به‌کارگیری این روش‌ها پیامد‌هایی چون حذف کتاب الهی و دخالت احادیث مجعول و ضعیف و نامنطبق با عقل سلیم در منابع معرفتی را به دنبال داشته و نتیجه آن باورمندی به عقاید انحرافی و غلوآمیز بوده است. در این نوشتار مبانی روش‌شناسی شیخیه با استفاده از روش تحلیلی ـ توصیفی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای بررسی و نقد شده است.

[pdf-embedder url=”https://ketabshenakht.com/wp-content/uploads/2020/09/11-1.pdf” title=”11″]

تحصیلات

محمدرضا مصحفی:
دانشجوی دکتری مذاهب کلامی دانشگاه ادیان و مذاهب

سمت

عزالدین رضانژاد:
دانشیار گروه کلام و مذاهب جامعة المصطفی العالمیة

تعداد صفحات

18

فصلنامه

دو فصلنامه پژوهشنامه مذاهب اسلامی- شماره یازدهم- سال ششم، بهار و تابستان 1398

نویسنده

عزالدین رضا نژاد,

محمدرضا مصحفی

ناشر

دانشگاه ادیان و مذاهب

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “نقد و بررسی روش‌شناسی شیخیه در فهم دین”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.