جلد پشتی
داخل رو نگاه کنید

نظریه‌ی “عدالت سیاسی” در آرای خواجه نصیرالدین طوسی

چکیده:
پژوهش حاضر در پی ارائه‌ی “نظریه عدالت سیاسی” در اندیشه‌ی سیاسی خواجه نصیرالدین طوسی است و این مهم را در قالب روش تحلیل گفتمان بررسی خواهد کرد. خواجه نصیر در ساماندهی این مسأله براساس اصول مذهب شیعه – به‌ویژه “عدالت” و “امامت” – پیش رفته و برمبنای عدل الهی در نظام تشریع و قاعده‌ی لطف، به امام یا رئیس اول مدینه مشروعیت داده و او را عامل جاری‌شدن عدالت سیاسی و اجتماعی محسوب کرده است. بدین‌ترتیب “امام” محور اندیشه‌ی سیاسی و دال مرکزی مفصل‌بندی گفتمان عدالت سیاسی خواجه نصیر است که با جذب دال‌های شناور (ارتباط با عقل فعال، پیوند شرع با عقل، پیوند دین و سیاست، فضایل امام، استعداد و استحقاق و ….) از حوزه‌ی گفتمان‌گونگی زمانه، با تثبیت معنا در پی هژمونیک‌نمودن خویش می‌باشد. طوسی با نگرش شیعی، مدینه‌ای فاضله ارائه و گفتمانی پایدار و ماندگار در برابر دیگر گفتمان‌ها (در دوران خود و بعد آن) ایجاد می‌کند.

تحصیلات

نصرالدین نانسی دانشجوی دکتری دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرضا.

سمت

احمد آذین عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرضا.
علیرضا گلشنی دکترای علوم سیاسی و دانشیار دانشگاه آزاد اسلامی شهرضا

تعداد صفحات

20

فصلنامه

فصلنامه سیاست متعالیه دوره 5 شماره 18

نویسنده

احمد آذین,

علیرضا گلشنی,

نصرالدین نانسی

ناشر

انجمن مطالعات سیاسی حوزه

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “نظریه‌ی “عدالت سیاسی” در آرای خواجه نصیرالدین طوسی”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

3 × سه =