جلد پشتی
داخل رو نگاه کنید

معنا و مصداق اسم ظاهر و اسم مکنون خدا در روایت ابراهیم‌بن‌عمر

چکیده:

یکی از روایات پیچیده در منابع شیعه، روایت ابراهیم‌بن‌عمر از امام صادق(ع) دربارۀ اسم مکنون الهی و نسبت آن با اسماء حسناست. محتوای این روایت، جنبه‌های مختلف معنا را برمی‌تابد؛ ازاین‌رو باعث گوناگونی دیدگاه‌ها دربارۀ مدلول این روایت شده است. در این مقاله، دیدگاه‌های مختلف را دربارۀ مفهوم اسم در این روایت می‌آوریم و تصریح می‌کنیم که اسم در اینجا، اسم لفظی نیست، بلکه اسم عینی و حقیقت خارجی است. آنگاه دیدگاه‌های محدثان و فلاسفه را دربارۀ مصادیق اسم ظاهر بررسی می‌کنیم ونتیجه می‌گیریم اسماء ظاهر، سه اسم «الله»، «تبارک» و «تعالی» است. در پایان نیز به ماهیت اسم مکنون یادشده در روایت می‌پردازیم و پس از تحلیل دیدگاه‌های محدثان و فیلسوفان، نتیجه می‌گیریم منظور از اسم مکنون، مقام «احدیت» است که با اسماء ظاهر پوشیده شده.

تحصیلات

کاوس روحی برندق استادیار گروه علوم و قران و حدیث تهران دانشگاه تربیت مدرس دانشکده علوم انسانی اتاق 109
نوروز امینی دانشجوی دکتری علوم و قران و حدیث دانشگاه تربیت مدرس

سمت

کاوس روحی برندق استادیار گروه علوم و قران و حدیث تهران دانشگاه تربیت مدرس دانشکده علوم انسانی اتاق 109
نوروز امینی دانشجوی دکتری علوم و قران و حدیث دانشگاه تربیت مدرس

تعداد صفحات

21

فصلنامه

فصلنامه حکمت اسرا پژوهشگاه علوم وحیانی معارج دوره 7، شماره 1 – شماره پیاپی 23، بهار و تابستان 1394،

نویسنده

کاوس روحی برندق,

نوروز امینی

ناشر

پژوهشگاه علوم وحیانی معارج

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “معنا و مصداق اسم ظاهر و اسم مکنون خدا در روایت ابراهیم‌بن‌عمر”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

12 + 7 =