جلد پشتی
داخل رو نگاه کنید

مراکز علمی ـ آموزشی شیعیان در اوده؛ از اقتدار یافتن انگلیس تا استقلال هند (1857م تا 1947 م)

چکیده:

پس از تسلط انگلیسی‌ها بر سرزمین اوده در شمال هند در سال 1276ه.ق، شیعیان برای رویارویی با شرایط اجتماعی، فرهنگی و سیاسی جدید، بیش از گذشته به فعالیت‌های فرهنگی روی آوردند و با تأسیس مراکز علمی به سبک جدید، موجب ایجاد تحولی مهم در میان شیعیان شبه قاره هند شدند. مراکزی هم‌چون مدرسه ناظمیه، سلطان المدارس، مدرسه الواعظین و شیعه کالج از مراکزی هستند که در این چارچوب از اواخر سده نوزدهم میلادی و به ویژه در سده بیستم میلادی، فعالیت خود را در اوده آغاز کردند.
این مراکز که نمونه‌ای از کوشش برای کنار هم نهادن روش‌های سنت‌گرایانه و نوگرایانه هستند در گستره جغرافیایی وسیعی از شبه قاره هند، دانش‌آموختگانی تربیت کردند که به عنوان مبلغ، واعظ و خطیب در حوزه‌های مختلف اجتماعی و فرهنگی به شکلی فعال حضور یافتند و مجموعه‌ای از مدارس دینی را بر اساس مبانی مذهب شیعه در شبه قاره هند پدید آوردند. نوگرایان شیعی با بهره گرفتن از نظام آموزشی انگلیسی در این مراکز، جامعه شیعه را با علوم جدید آشنا ساختند.
تحصیلات

دانشجوی دکتری رشته تاریخ اسلام دانشگاه تهران

سمت

تعداد صفحات

32

فصلنامه

فصلنامه علمی-پژوهشی تاریخ اسلام، دوره 21، شماره 81، بهار 1399

نویسنده

فیضان جعفرعلی

ناشر

دانشگاه باقر العلوم (ع)

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “مراکز علمی ـ آموزشی شیعیان در اوده؛ از اقتدار یافتن انگلیس تا استقلال هند (1857م تا 1947 م)”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

12 + هجده =