جلد پشتی
داخل رو نگاه کنید

فلسفه عمل در حکمت متعالیه

چکیده:

از نظر ملاصدرا، همان‌گونه که اشیای خارجی امکان حضور در نفس را ندارند و لازم است صورتی از آن‌ها، در ساحت نفس به وجودی ذهنی حاضر گردد، اعمال خوب و بد نیز از طریق صورتِ باطنیِ آن اعمال در ساحت نفس وجود پیدا می‌کنند، با نفس یکی می‌شوند، در نفس باقی می‌مانند و بر آن تأثیر می‌گذارند. هدف مقاله حاضر، که با استفاده از روش تحلیل و استنتاج به سرانجام رسیده، ارائه طرحی از فلسفه عمل در حکمت متعالیه، و بیان چیستی، چرایی و چگونگیِ عمل در اندیشه ملاصدرا است. در دیدگاه ملاصدرا، جهانِ مادی فرصتی برای انجام عمل، و بدن، ابزار و امکانی برای خلقِ عمل است. ملاصدرا ظاهر عمل یا همان حرکات اعضا را حقیقت عمل نمی‌داند. حقیقت عمل از نظر او صورت باطنی عمل است که امکان اتحاد با نفس و فعلیت بخشیدن به ملکات نفسانی را فراهم می‌آورد. شکل‌گیری ملکات، شهود قلبیِ حق، ساخته‌شدن ذات و سعادتمندی یا شقاوتمندی دلایلی است که از نظر ملاصدرا به خاطر آنها باید به انجام عمل اقدام نمود.

[pdf-embedder url=”https://ketabshenakht.com/wp-content/uploads/2020/10/CW_Volume-9_Issue-1_Pages-141-155.pdf” title=”CW_Volume 9_Issue 1_Pages 141-155″]

تحصیلات

سمت

سید مهدی میرهادی استادیار فلسفه تعلیم و تربیت، دانشگاه فرهنگیان، اصفهان، ایران

تعداد صفحات

15

فصلنامه

دو فصلنامه علمی-پژوهشی حکمت معاصر، دوره 9، شماره 1، بهار و تابستان 1397

نویسنده

سید مهدی میرهادی

ناشر

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “فلسفه عمل در حکمت متعالیه”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.