جلد پشتی
داخل رو نگاه کنید

فطرت: استعداد یا فعلیت؟

چکیده:

«انسان» موضوع تربیت است و مسائل دانش تعلیم و تربیت حول محور چگونگی «شدن، تغییر و تربیت» اوست. از سوی دیگر، انسان دارای ابعاد وجودی گوناگونی است، و از مهم ترین ابعاد وجودی اش بعد فطری اوست. سوالی که این نوشتار به دنبال پاسخ آن است این است که آیا این بعد وجودی انسان، مانند برخی دیگر ابعادش، استعدادی است که قابلیت شدن و تغییر دارد یا موهبتی خدادادی و فعلیتی است که ثابت و لایتغیر است؟ اهمیت حل این سنخ مسائل، بنیادی بودن آن است؛ زیرا با حل آنها، تکلیف بسیاری از دست اندرکاران امر تربیت انسان در فرایند و عمل تربیت روشن خواهد شد. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش توصیفی تحلیلی، ابتدا کوشیده است با تشریح و توصیف معنای «فطرت»، «استعداد» و «فعلیت»، شناخت درستی از این واژه ها ارائه دهد. سپس در یک فرایند فعالیت عقلانی، با تحلیل و تفسیر یافته ها و ضمن نقد و بررسی نظرات موجود درباره آن، نظر خود را در پاسخ به پرسش مذکور بیان دارد.

[pdf-embedder url=”https://ketabshenakht.com/wp-content/uploads/2020/10/3_6.pdf”]

سمت

استاديار مؤسسة آموزشي و پژوهشي امام خميني ره

تعداد صفحات

16

فصلنامه

نشریه اسلام و پژوهش های تربیتی-سال نهم شماره ۱ (بهار و تابستان ۱۳۹۶)

نویسنده

اسدالله طوسی

ناشر

موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره)

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “فطرت: استعداد یا فعلیت؟”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.