طرح انديشه مهدويت از سوي امام باقر (ع)

چکیده:
اين نوشتار در ادامه مقالات گذشته و تاملي در چگونگي طرح آموزه هاي مهدويت از سوي امام باقر(ع) و کيفيت ارائه معارف مهدوي از سوي ايشان است؛ بياناتي که با توجه به اهداف کلي دعوت ديني، فرصت ويژه صادقين در آموزش معارف ديني، نيازهاي عصر سقوط امويان و ظهور عباسيان شکل گرفته است.
بررسي محورهاي مورد تاکيد در اين بيانات و تامل در نسبت آن ها با اهداف کلي و نيازهاي هر عصر مي تواند از يک سو طرح کلاني را نشان دهد که در اين شکل از تعليم و تربيت تعقيب شده است و از سوي ديگر، تاثير تربيتي و اخلاقي هر يک از آموزه هاي مهدوي را نمايان تر کند
.
اين پژوهش بر تحليل محتوايي روايات صادره از امام باقر(ع)
تکيه دارد و مي کوشد با توجه به شرايط عصر صدور، آثار آموزه هاي مهدوي بر شيعيان را معلوم نمايد؛ از اين رو با تعيين محورهاي مورد تاکيد در سخنان آن امام، همراه با ارائه نمونه اي از آن و تامل در نسبت اين سخنان با شرايط مخاطبان، تلاش دارد به حکمت و جهت طرح هر يک از آموزه ها دست يابد. ارائه نمونه از سخنان امام باقر (ع) در اين نوشتار با توجه به توضيحات مقالات پيشين، محدودتر بوده و کثرت روايات آن حضرت ما را ناچار از گزارش کليات و پرهيز از ذکر جزئيات کرده است. از پيش فرض ها و روش هاي اين مجموعه مقالات، پيش تر در نوشتاري ديگر گفت وگو کرده ايم.
مقاله حاضر، روشنگر اين سخن است که تعليم آموزه هاي مهدوي در اين برهه از تاريخ ائمه (ع) افزون بر ارائه معارف مهدوي و آخرالزماني به نکاتي مهم در تربيت مخاطبان توجه دارد و نوعي زمينه سازي براي جلوگيري از آفات بحث مهدويت و جلوگيري از انحرافات را متناسب با عصر ائمه نخستين دنبال مي کند.