صدرالمتألهین و ذاتمندی انسان

چکیده:

آیا انسان‌ها ماهیتی ثابت و مشترک دارند یا اینکه هر کدام از آنها از ابتدا یا در ادامۀ زندگی، ماهیتی متفاوت می‌یابند؟ مقالۀ حاضر، پاسخ این پرسش را در میان آرای صدرالمتألهین جستجو می‌کند. در حکمت متعالیه، انسان‌ها افزون بر برخی تفاوت‌های پیشینی، در ادامۀ زندگی، تفاوت‌های اساسیِ پسینی می‌یابند و ماهیت‌های متفاوت از هم رقم می‌زنند؛ ولی این امر، منافاتی با اشتراکاتِ ذاتیِ بالقوه و بالفعل آنها ندارد. ازجمله مشترکاتِ ذاتیِ انسان‌ها، فطرت توحیدی است و همۀ انسان‌ها با وجود تفاوت‌هایِ گاه جدی، از فطرت توحیدی برخوردارند. در همین راستا می‌توان آموزه‌ها و توصیه‌های فرازمانی و فرامکانی داشت.

[pdf-embedder url=”https://ketabshenakht.com/wp-content/uploads/2020/10/QABASAT_Volume-21_Issue-79_Pages-109-124.pdf” title=”QABASAT_Volume 21_Issue 79_Pages 109-124″]

سمت

عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی

تعداد صفحات

15

فصلنامه

فصلنامه علمی-پژوهشی قبسات، دوره 21، شماره 79، بهار 1395

نویسنده

محمدتقی سهرابی فر

ناشر

پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “صدرالمتألهین و ذاتمندی انسان”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.