جلد پشتی
داخل رو نگاه کنید

سازواری‌ها و ناسازواری‌های تلقین در تربیت دینی

چکیده:
روش تلقین، یکی از روشهای مورد استفاده در تربیت دینی است. برخی از کارشناسان تربیت دینی معتقدند در تربیت باید از روشهایی استفاده کرد که موجب تغییر نگرش متربی شود و چشم‌انداز شناختی در او ایجاد کند. از نظر آنان کاربرد تلقین، قبولی کورکورانه و عادت به یادگیری و یادآوری مکانیکی آموزه‌ها را در پیدارد و موجب ایجاد خصوصیاتی همچون تسلیم و انقیاد در متربی می‌شود. موافقان بکارگیری این روش در تربیت دینی نیز معتقدند، کاربرد روشهایی غیر از تلقین همچون روشهای عقلانی منوط به رشد عقلی در متربی است.
مقاله حاضر، به بررسی چالشها، پیامدها و محاسن ناشی از بکارگیری روش تلقین در تربیت دینی پرداخته و به تشریح ماهیت و مفهوم تلقین و تربیت دینی و سازواری و ناسازواری آن پرداخته است. از آنجایی که نمی‌توان در دوره‌های کودکی منتظر رشد فرایند عقلانی در متربیان شد و به آموزش عقلانی دین پرداخت، بنابراین در دوران کودکی، که دورة تمهید برای قلمرو اصلی تربیت دینی است، می‌توان از روش تلقین برای ایجاد برخی آداب و صفات انسانی و اخلاقی استفاده کرد. همچنین از این روش نیز می‌توان برای تثبیت ایمان در دوره های بالاتر رشد بهره گرفت.

تحصیلات

علی قاسم‌پور دهاقانی دانشجوی دکتری برنامه ریزی دانشگاه اصفهان
سید ابراهیم جعفری –

سمت

علی قاسم‌پور دهاقانی –
سید ابراهیم جعفری عضو هیئت علمی دانشگاه اصفهان

تعداد صفحات

17

فصلنامه

فصلنامه تربیت اسلامی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه دوره 4، شماره 8، تابستان 1388

نویسنده

سید ابراهیم جعفری,

علی قاسم‌پور دهاقانی

ناشر

پژوهشگاه حوزه و دانشگاه

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “سازواری‌ها و ناسازواری‌های تلقین در تربیت دینی”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پنج × دو =