زیبایی‌شناسی و هنر در افلاطون

چکیده:

مدون‌ترین اندیشه‌های دورۀ باستان دربارۀ زیبایی‌شناسی در آثار افلاطون دیده می‌شود. زیبایی و هنر از نظر او، ارکان اصلی تربیت‌اند. افلاطون در موضوع زیبایی به دنبال خاستگاه عینی زیبایی است؛ چیزی که همۀ زیبایی‌ها از آن برخوردارند. به باور او، بیان ماهیت زیبایی دشوار است و موفقیت در این زمینه، امکان فهم زیبایی آفریده‌های انسانی راآسان خواهد کرد. او در تحلیل و بیان حقیقت زیبایی، آن را تناسب و هارمونی، انطباق با فرهنگ یونان، سودمندی و لذت نمی‌داند؛ بلکه زیبایی را امری فراحسی و عینی می‌داند که نهایت سیر سالکان و زیبایی‌ها به آن می‌انجامد و چنین زیبایی سرمدی، مطلق و فی‌نفسه و همان ایده و منشأ زیبایی است که به عالم مثل تعلق دارد و اشیای زیبا به اندازۀ بهره‌مندیشان از آن، زیبا هستند. او در تحلیل زیبایی به عشق نیز توجه دارد و در مقولۀ هنر نیز هنرها را تقلید از روگرفت می‌داند.

[pdf-embedder url=”https://ketabshenakht.com/wp-content/uploads/2020/10/QABASAT_Volume-20_Issue-78_Pages-61-84-1.pdf” title=”QABASAT_Volume 20_Issue 78_Pages 61-84″]

سمت

استاديار گروه فلسفة پژوهشگاه فرهنگ و انديشة اسلامي

تعداد صفحات

24

فصلنامه

فصلنامه علمی-پژوهشی قبسات، دوره 20، شماره 78، زمستان 1394

نویسنده

ابوالحسن غفاری

ناشر

پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “زیبایی‌شناسی و هنر در افلاطون”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.