دولتِ تمدنی و کنش‌گری در روابط بین‌الملل

چکیده:

هدف پژوهش حاضر بررسی نحوه‌ی اثرگذاری تمدن، به ‌عنوان یک پدیده‌ی نوظهور در نظام بین‎المل است. روش پژوهش توصیفی – تحلیلی بوده و اطلاعات به شیوه کتابخانه ای گردآوری شده‌اند. حاصل این پژوهش، فهم چگونگی کارگزاری دولت تمدنی و تمایز آن با سایر بازیگران (هم‌چون دولت ملی) و نحوه‌ی کنش‌گری آن‌ها در نظام بین‎الملل معاصر بود. پیامد دانشی تحلیل فرایندی اثرگذاری تمدن در نظم جهانی و اثبات وجود چنین فرایندی، ما را به ضرورت سطح تحلیل تمدن و یا نظریه‎های تمدنی رهنمون می‎سازد. برای بازیگران تمدنی، ادامه‌ی کنش‌گری در وضعیت سرزمینی و ملی، مخاطره‎آمیز بوده و باعث مسکوت‎ماندن بخشی از ظرفیت‎های این بازیگران و در نهایت تکرار تجربه‌ی اوایل قرن بیستم ایران، ترکیه و … می‌شود. باقی‌ ماندن در وضعیت دولت ملی و دولت سرزمینی، هم در سیاست داخلی و هم در سیاست خارجی، سبب می‎شود که بخشی از منابع اثرگذار بر این دولت‎ها از چرخه‌ی بهره‎برداری خارج شوند. حفظ حد و مرزهای مشخص براساس یک قرائت ملی و سرزمینی، در حالی که عناصر تشکیل‎دهنده‌ی هویت تمایل به برون‎گرایی حداکثری دارند، زمینه‌ساز نوع خاصی از توقف است. فهم چگونگی ظهور دولت تمدنی می‎تواند ما را به فهم کنش‌گری دولت تمدنی در روابط بین‎الملل برساند و به چگونگی ایجاد صلح در منطقه‌ای خاص یا در نظام بین‌الملل و نظم جهانی و افزایش سطح همگرایی رهنمون شود.

هدف پژوهش حاضر بررسی نحوه‌ی اثرگذاری تمدن، به ‌عنوان یک پدیده‌ی نوظهور در نظام بین‎المل است. روش پژوهش توصیفی – تحلیلی بوده و اطلاعات به شیوه کتابخانه ای گردآوری شده‌اند. حاصل این پژوهش، فهم چگونگی کارگزاری دولت تمدنی و تمایز آن با سایر بازیگران (هم‌چون دولت ملی) و نحوه‌ی کنش‌گری آن‌ها در نظام بین‎الملل معاصر بود. پیامد دانشی تحلیل فرایندی اثرگذاری تمدن در نظم جهانی و اثبات وجود چنین فرایندی، ما را به ضرورت سطح تحلیل تمدن و یا نظریه‎های تمدنی رهنمون می‎سازد. برای بازیگران تمدنی، ادامه‌ی کنش‌گری در وضعیت سرزمینی و ملی، مخاطره‎آمیز بوده و باعث مسکوت‎ماندن بخشی از ظرفیت‎های این بازیگران و در نهایت تکرار تجربه‌ی اوایل قرن بیستم ایران، ترکیه و … می‌شود. باقی‌ ماندن در وضعیت دولت ملی و دولت سرزمینی، هم در سیاست داخلی و هم در سیاست خارجی، سبب می‎شود که بخشی از منابع اثرگذار بر این دولت‎ها از چرخه‌ی بهره‎برداری خارج شوند. حفظ حد و مرزهای مشخص براساس یک قرائت ملی و سرزمینی، در حالی که عناصر تشکیل‎دهنده‌ی هویت تمایل به برون‎گرایی حداکثری دارند، زمینه‌ساز نوع خاصی از توقف است. فهم چگونگی ظهور دولت تمدنی می‎تواند ما را به فهم کنش‌گری دولت تمدنی در روابط بین‎الملل برساند و به چگونگی ایجاد صلح در منطقه‌ای خاص یا در نظام بین‌الملل و نظم جهانی و افزایش سطح همگرایی رهنمون شود.

[pdf-embedder url=”https://ketabshenakht.com/wp-content/uploads/2020/09/PSQ_Volume-21_Issue-شماره-84-زمستان-97_Pages-7-34.pdf” title=”PSQ_Volume 21_Issue شماره 84 – زمستان 97_Pages 7-34″]

سمت

عضو هیات علمی

تعداد صفحات

28

فصلنامه

فصلنامه علمی-پژوهشی علوم سیاسی، دوره 21، شماره 84 – زمستان 97

نویسنده

رسول نوروزی فیروز

ناشر

دانشگاه باقر العلوم (ع)

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “دولتِ تمدنی و کنش‌گری در روابط بین‌الملل”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.