جلد پشتی
داخل رو نگاه کنید

خدای متشخص و خدای غیرمتشخص از نظر علامه محمد اقبال لاهوری

چکیده:

مقاله حاضر دیدگاه علامه اقبال لاهور  را در باره خدا را مورد بررسی قرار می دهد. از نظر او خدا در اسلام هم بصورت متشخص و هم غیرمتشخص مطرح است و چنین تصوری از خدا هم تامین کننده نیاز متدین بوده و هم پاسخگوی کنجکاوی فکری فیلسوفان است. مک تاگارت متاثر از هگل حقیقت نهایی را مطلق می دانست و معتقد بود مطلق را نمی توان “من” یا “خود” نامید ولی اقبال با چنین نگاهی به حقیقت نهایی موافق نبود. اقبال همچنین به براهین سنتی اثبات وجود خدا اعتقادی ندارد،. او معتقد است که این براهین به انسان معرفتی درباره به خدا نمی دهند. در این خصوص او به حجیت شهود تاکید دارد و معتقد است همان طور که شهود می تواند ماهیت نفس و جهان را بر ما آشکار کند می تواند حقیقت خدا را نیز آشکار کند. تجربه شهودی طریقی است که برخی از فیلسوفان غرب مانند برگسون نیزکه هم عصر اقبال بود به آن تاکید داشت. اقبال این طریق را طریق قرآنی می داند و می کوشد  آن را مستدل کند. اقبال در آثار خود از واژه ای بنام “خود” برای انسان استفاده کرده و از خدا نیز به عنوان ” خود نامتناهی ” یاد می کند که نسبتی با شهود دارند

تحصیلات

سمت

علی نقی باقرشاهی دانشیارگروه فلسفه دانشگاه بین الملی امام خمینی (ره)

تعداد صفحات

18

فصلنامه

فصلنامه علم و دین دوره 10 شماره

نویسنده

علی نقی باقرشاهی

ناشر

پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “خدای متشخص و خدای غیرمتشخص از نظر علامه محمد اقبال لاهوری”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

سه × 1 =