حکم فقهی تعلیم حدیث

چکیده:

قرآن و روایات مهم ترین منابع معرفتی دین اسلام اند. در عصر ائمه^ و در نظام آموزشی اسلامی تا قبل از دوران فراگیری آموزش و پرورش رسمی، آموزش دادن قرآن و حدیث در جامعه ی اسلامی در بین سایر علوم اولویت داشته است. متأسفانه در دوران معاصر، برنامه ی آموزش رسمی، بدون توجه به اولویت های برنامه ی درسی منطبق با مبانی نظری تربیتی اسلام طراحی شد. نتیجه ی این بی مهری محجوریت عملی روایات معصومان^ در جامعه ی اسلامی ایران بوده است. کوشش برای اسلامی سازی مدارس، نیازمند تبیین مبانی نظری تعلیم علوم اسلامی از جمله علوم حدیث است. در این مقاله با استفاده از روش اجتهاد جواهری، نخست، مفهوم تعلیم حدیث و ضرورت آن در بخش کلیات بررسی گردیده، سپس ادله ی مورد استناد در دو گروه ادله ی عام و ادله ی خاص مورد مداقه قرار گرفته است. در نتیجه گیری اشاره شده است که تعلیم حدیث به عنوان اولی، مستحب مؤکد و دارای اولویت در تدریس است اما ممکن است حکم تعلیم حدیث در نتیجه ی عروض عناوین ثانویه به دیگر احکام خمسه تغییر یابد.

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “حکم فقهی تعلیم حدیث”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یازده − 3 =