جلد پشتی
داخل رو نگاه کنید

«حدوث» در مصادر امامیه؛ معناشناسیِ مبتنی بر کاربرد و ادله

چکیده:

یکی از مباحث پرتنش و چالش‌برانگیز فلسفی که متکلمان و محدثان را به واکنش واداشته، مسئلۀ حدوث یا قدم جهان و ماسوی‌الله است. فلاسفۀ یونان و طبیعت‌گرایان به شکل‌های مختلف به قدمت جهان اعتقاد داشتند و ادیان در برابر این عقیده موضع گرفته‌اند. در این پژوهش می‌کوشیم صرف‌نظر از تفسیرها و تأویل‌ها، ظاهر متون روایی امامی را بررسی کنیم. در مجموعۀ بزرگی از این روایات، حدوث جهان و ملازمۀ کران‌مندیِ زمانیِ ماسوی‌الله با حادث بودن آن‌ها طرح شده و بر آن دلیل اقامه شده است. لذا اگر نخواهیم متون روایی را به صورتی گسترده تأویل کنیم و نیز مسئلۀ حدوث زمانی را به جهت فلسفی جدلی الطرفین بدانیم، موضع روایی در این مسئله آن است که هر چیزی غیر خدا «استمرار زمانیِ آغازمند» دارد. این نگرش هم با تفاسیر برخی متکلمان و هم با آراء اکثر فیلسوفان اسلامی متفاوت و مبتنی بر کاربردشناسی واژۀ «حدوث» و شبکۀ معنایی آن در ادبیات مأثور است.

[pdf-embedder url=”https://ketabshenakht.com/wp-content/uploads/2020/09/FTK_Volume-7_Issue-26_Pages-23-38.pdf” title=”FTK_Volume 7_Issue 26_Pages 23-38″]

تحصیلات

سمت

عضو هیئت علمی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران

تعداد صفحات

16

فصلنامه

فصلنامه علمی-پژوهشی تحقیقات کلامی، دوره 7، شماره 26، پاییز 1398

نویسنده

میثم توکلی بینا

ناشر

انجمن کلام اسلامی حوزه

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “«حدوث» در مصادر امامیه؛ معناشناسیِ مبتنی بر کاربرد و ادله”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.