جلد پشتی
پیش نمایش

جایگاه وحی در فلسفه سیاسی از منظر فارابی، ابن سینا، شیخ اشراق، خواجه نصیرالدین طوسی و صدرالمتألهین

پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی

چکیده:

نظریه­ های وحی با مباحث جهان، انسان، اجتماع، سیاست، حکومت و قانون پیوندی دوسویه دارند. این نظریه‌ها در فلسفه سیاسی گوناگون هستند که برخی عبارت‌اند از:

فارابی، در فلسفه سیاسی خود، نسبت وحی و حکومت، کارویژه ­ها و کارکردهای وحی، زبان دین و چگونگی تفسیر متون دینی و احکام شرع را بررسی می­کند.

ابن سینا، ابتدا دین را منشأ فلسفه می‌داند و در مرحله بعد، فلسفه را در مقام داوری مدعیات دینی قرار می‌دهد. از نظر او، پیامبر حقایق دریافتی خود را در سطح فهم مخاطبان عرضه می­دارد. بنابراین، برای فهم مقصود پیامبر، باید از سطح عادی و متعارف بالاتر رفت. همچنین، مبنای قانون‌گذاری، قواعد عقلی است و پیامبر، آنها را در قالب فهم مخاطبان خود ارائه کرده است.

شیخ اشراق، حکومت را از آنِ حکیمان ذوقی، که حقایق هستی و اجتماع و انسان را شهود می­کنند، می­انگارد. وی، ارتباط مستقیمی میان انسان و انوار و مراتب بالا ایجاد می­کند و راه دریافت وحی را باز می‌داند. از نظر او، وحی در سطح حقیقت انسان روی می­دهد سپس، دستگاه ادراکی انسان آن را می‌شنود و می­بیند.

نصیر الدین طوسی، پیامبری و پادشاهی را به دو دانش وضعی و طبعی ارجاع می‌دهد. به نظر او، پیامبری یعنی درک حقایق الهی. وحی هم منشأ احکام شرعی است که جزئی و متغیراند.

صدر المتألهین، قرآن کریم را از فوق عرش تا عالم ماده گسترده است. از نظر او، وحی در همه شئون نفس سریان دارد، پیامبران برای توجه دادن ما به مبدأ و معاد آمده‌اند، حکومت اولیای الهی بر دیگران ترجیح ­دارد، دین راهنمای سیاست و سیاست ابزار دین است.

نویسنده

احمد رضا یزدانی مقدم

سال نشر

1395

تقدیرنامه ها و جوایز

برگزیده نوزدهمین همایش کتاب سال حوزه 1396

ناشر

پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “جایگاه وحی در فلسفه سیاسی از منظر فارابی، ابن سینا، شیخ اشراق، خواجه نصیرالدین طوسی و صدرالمتألهین”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهار × یک =