جلد پشتی
پیش نمایش

تعطیل در عرفان اسلامی

فصلنامه علمی-پژوهشی قبسات، شماره 72،سال 19، تابستان1393

چکیده:
تعطیل نزد عرفا اهمیت ویژه‌ای دارد، به گونه‌ای که در توصیفات آنها از حق‌تعالی به عنوان موضوع عرفان مانند: غیب الغیوب، باطن مطلق و مجهول مطلق، حضور مستقیم و بارز دارد؛ گویی در نخستین گام، عرفان نظری با تعطیل سر و کار دارد. در اصطلاح، تعطیل عبارت است از عدم امکان شناخت حق‌تعالی. تعطیل به دو روی یک سکه می‌ماند که یکی، سلب و نفی معرفت است و دیگری، اثبات غایت معرفت؛ اولی مدلول مطابقی است و دومی، مدلول التزامی. رسش به تعطیل، شناخت غایت معرفت را آشکار می‌سازد. بنابراین تعطیل در واقع، مسئلة شناسایی مرزی میان دو معنای ملازم همدیگر است: معنای سلبی (امتناع شناخت) و معنای ایجابی (امکان شناخت). نگارندگان در این پژوهش، با رویکرد معرفت‌شناختی و روش توصیفی ـ تحلیلی، به ساحت‌های مختلف تعطیل پرداخته و آشکار می‌سازند که تعداد و تعدد ادلة شرعی، عقلی و کشفی، عنایت ویژة عرفا به مسئلة تعطیل را نشان می‌دهد و بر اساس آنها، مجاری و مراتب تعطیل نیز شناسایی می‌شوند. در نهایت، تلاش بر این است تا با استخراج مجموعه‌ای از مبانی و احکام، تعطیل بصورت یک نظریه سازماندهی گردد.

دانلود فایل
نویسنده

عمار فوزی,

محمد مهدی گرجیان

تحصیلات

سمت

محمد مهدی گرجیان دانشیار گروه فلسفه دانشگاه باقرالعلوم

عمار فوزی استادیار گروه فلسفه کالج اسلامی اندونزی

تعداد صفحات

36

فصلنامه

فصلنامه علمی-پژوهشی قبسات، شماره 72،سال 19، تابستان1393

ناشر

پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “تعطیل در عرفان اسلامی”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یک + نه =