جلد پشتی
داخل رو نگاه کنید

تحلیل اجتماعی رفتار دست‌بوسی در دوران حضور ائمه اطهار (ع)

چکیده:

دست‌بوسی نوعی الگوی رفتار اجتماعی و میان‌فردی است که نمادی از ابراز محبت یا ادای احترام و توجه ویژه انسان به همنوع خود به شمار می‌رود. به دلیل بهره‌مندی رفتار دست‌بوسی از نیت‌های پیشینی و اهداف پسینی و همچنین برخورداری از خودآگاهی بیشتر، این کنش، نوعی الگوی رفتار رسمی و دارای بار معنایی عمیق به شمار می‌آید. خاستگاه معرفتی و پیامدهای اجتماعی این رفتار موجب شده است در آموزه‌های اسلامی نیز توجه ویژه‌ای به آن مبذول شود. ماهیت کاملاً فرهنگی این رفتار و اثرپذیری آن از ترجیحات و گرایش‌های متغیر اجتماعی، پذیرش محدود و نظام‌مند آن را در اسلام در پی داشته است. قرارگرفتن در چارچوب نظام معنایی توحیدی، و همچنین حفظ کرامت ذاتی انسان، دو ویژگی مهم برای تأیید رفتار دست‌بوسی در آموزه‌های اسلامی است. ظهور و بروز این رفتار در جامعه مسلمان عصر حضور ائمه اطهارb نیز تابع حفظ شرایط دوگانه مذکور بوده است. اما از بررسی گزارش‌های تاریخی و روایات اسلامی نمی‌توان به توصیه و ترجیح این الگوی رفتار در برابر سایر انواع و شیوه‌های ابراز محبت و احترام دست یافت.

[pdf-embedder url=”https://ketabshenakht.com/wp-content/uploads/2020/08/5-8.pdf” title=”5″]

تحصیلات

حمید فاضل قانع (دانشجوی دکتری دانش اجتماعی مسلمین، دانشگاه باقرالعلوم)

سمت

محمد رجایی نژاد (پژوهشگر تاریخ تشیع حوزه علمیه قم)

تعداد صفحات

18

فصلنامه

دو فصلنامه علمی-پژوهشی پژوهش نامه امامیه-سال دوم-شماره سوم-بهار و تابستان 1395

نویسنده

حمید فاضل قانع,

محمد رجایی نژاد

ناشر

دانشگاه ادیان و مذاهب

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “تحلیل اجتماعی رفتار دست‌بوسی در دوران حضور ائمه اطهار (ع)”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.