جلد پشتی
داخل رو نگاه کنید

بررسی و تحلیل نسبت انسان با طبیعت در فلسفه ملاصدرا

چکیده:

در فلسفه ملاصدرا انسان از جایگاه ویژه ای برخوردار است. انسان تنها موجود ممکنی است که دارای حدّ وجودی مشخص و معینی نبوده و مراتب وجودی او متناظر و مطابق با عوالم و مراتب وجودی آن است. اصول و قواعد تأسیس این نظام فلسفی از قبیل اصالت وجود، تشکیک در وجود و به ویژه دو اصل حرکت جوهری و اتحاد عالم و معلوم و همچنین مراحل تکوین نفس و نسبت آن با بدن می‌تواند مبنای فلسفه زیست‌محیطی را شکل دهد که به واسطه آن بتوان راهکارهایی برای تبیین نسبت انسان و طبیعت ارائه نمود و براساس آن بحران زیست‌محیطی که طبیعت از آن رنج می برد، مدیریت شود. در نظام فلسفی حکمت متعالیه، طبیعت به عنوان مرتبه‌ای از مراتب وجود به تناسب بهره‌ای که از وجود دارد؛ واجد علم، ادراک و شعور است بنابراین تعامل انسان با این موجود زنده به کلی با آنچه در فلسفه زیست‌محیطی مبتنی بر فلسفه غرب تعریف شده، متفاوت است. تبیین و تحلیل معنای انسان و طبیعت در فلسفه ملاصدرا و بیان نسبت آن دو از اهداف اصلی این مقاله است.

[pdf-embedder url=”https://ketabshenakht.com/wp-content/uploads/2020/10/JPTR_Volume-19_Issue-3_Pages-5-24.pdf” title=”JPTR_Volume 19_Issue 3_Pages 5-24″]

سمت

ابراهیم رضایی:
استادیار گروه معارف قرآن و اهل بیت دانشگاه اصفهان
جعفر شانظری:
دانشیار گروه فلسفه و کلام دانشگاه اصفهان

تعداد صفحات

20

فصلنامه

فصلنامه علمی-پژوهشی پژوهش های فلسفی کلامی، دوره 19، شماره 3 – شماره پیاپی 73، مقالات، پاییز 1396

نویسنده

ابراهیم رضایی,

جعفر شانظری

ناشر

دانشگاه قم

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “بررسی و تحلیل نسبت انسان با طبیعت در فلسفه ملاصدرا”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.