جلد پشتی
پیش نمایش

بررسی رابطه حسن و عشق و هنر از منظر شیخ احمد غزالی

فصلنامه علمی - پژوهشی آيين حكمت - شماره 40 - تابستان 1398

چکیده:

تصوف شیخ احمد غزالی، تصوفی عاشقانه است که در آن، حسن و عشق از عناصر اصلی سلوک شمرده می‏شوند. حسن از پی تجلی و عشق از پی دیدن حسن می‌آید. با دیدن حسن، شور عاشقانه حادث می‌شود؛ پس عشق همواره پس از تجلی حسن است. در این مقاله ابتدا عشق و حسن را از منظر غزالی توضیح داده، سپس چند ویژگی اصلی آنها را در رابطه با هم بررسی کرده‏ایم که عبارت‏اند از: برای انسان بودن عشق، کرشمه حسن و کرشمه معشوقی، اشتقاق عاشق از عشق و اشتقاق معشوق از تجلی حسن، و تشکیکی بودن حسن و عشق. در نهایت به بحث هنر از نگاه غزالی پرداخته‏ایم. او هنر را با تشبیه مرتبط می‌داند. هنرمند حسن را می‌بیند و آن را در اثرش می‌نمایاند؛ پس هنرمند از آنجا که حُسن‌بین است، عاشق است و از آنجا که حسن را می‌نمایاند، اهل تشبیه است. در پایان به هنر مطلوب از دید غزالی می‌پردازیم؛ هنری که از بیخودی هنرمند برخاسته است و دراصطلاح آن را «هنر بی‌هنری» می‌نامند.

دانلود مقاله
نویسنده

مهدی حمیدی پارسا

تحصیلات

مهدی حمیدی پارسا: دانشجوی دکتری رشته حکمت هنرهای دینی دانشگاه ادیان و مذاهب قم

سمت

مهدی حمیدی پارسا: –

تعداد صفحات

24

فصلنامه

فصلنامه علمی – پژوهشی آيين حكمت – شماره 40 – تابستان 1398

ناشر

دانشگاه باقر العلوم (ع)

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “بررسی رابطه حسن و عشق و هنر از منظر شیخ احمد غزالی”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

16 − 14 =