داخل رو نگاه کنید

بررسی آموزه‎های راه رفتن از منظر فقه تربیتی

چکیده:
از نگاه قرآن کریم، یکی از مظاهر ویژه سلامت اجتماعی، الگوی صحیح راه‎رفتن است. حالاتی که فرد راه‎رونده در حین راه‎رفتن بر نفس و یا جوارح خود عارض می‎سازد، مسائل دقیق و گسترده‎ای را در مورد تأثیر و تأثّرات مثبت و منفیِ فردی و یا اجتماعی برجای می‎گذارد که شایستۀ بررسی است. این پژوهش با تمرکز بر روی آیات قرآن‎کریم و کتب روایی اربعه و تحلیل‎های بنیادین روان‎شناختی، آموزه‎های تربیتی راه‎رفتن را از جوانب مختلف، ارزیابی نموده است. بررسی تربیتی بحث حاضر، مقتضی ضرورت تفکیک جوانب مختلف مسئله به حالات ظاهری و حالات باطنی راه‎رفتن، ملزومات آن و راه‎رفتن به سوی اماکن مقدس است. تکیه بر سفارش‌هایی نظیر «اعتدال در راه‎رفتن» با هدف عقلانیت در تعاملات اجتماعی و پرهیز از هرگونه افراط و تفریط در مظاهر آن و «داشتن آرامش و وقار در راه‎رفتن» که از صفات عبادالرحمن است، مورد بررسی قرار گرفته است.

تحصیلات

طیبه فایضی دانش‎آموخته کارشناسی ارشد رشته علوم قرآن و حدیث، دانشگاه شهید چمران اهواز.
عارف بشیری دانش‎آموخته دکتری رشته فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه مازندران.

سمت

عبدالجبار زرگوش نسب دانشیاررشته فقه و مبانیحقوق اسلامی،دانشگاه ایلام

تعداد صفحات

25

فصلنامه

فصلنامه مطالعات فقه تربیتی دوره 6 شماره 11

نویسنده

عارف بشیری,

عبدالجبار زرگوش نسب

ناشر

پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “بررسی آموزه‎های راه رفتن از منظر فقه تربیتی”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بیست + 1 =