جلد پشتی
داخل رو نگاه کنید

ایمان در اندیشه اشعری

چکیده:
در دیدگاه ابوالحسن اشعری، «ایمان» در لغت به معنای تصدیق و در اصطلاح عبارت است از تصدیق به وجود خداوند، پیامبران، و اوامر و نواهی او. از نظر اشعری، تنها تصدیق رکن ایمان است و اقرار زبانی و عمل به اعضاء از فروع ایمان محسوب می­شوند که از حوزة مفهومی ایمان خارج است. او، در تبیین این دیدگاه، ایمان را دست­خوش زیادت و نقصان دانسته است. همچنین وی اعتقاد داشته که ایمان باید مبتنی بر دلیل باشد؛ زیرا از نظر وی، معرفت مقدّم بر ایمان است و ایمان ثمرة آن است. بنابراین ایمان مقلّد را مقبول نمی­دانست؛ زیرا مقلد، اولین واجب، یعنی معرفت خدا، را کسب نکرده است. در حوزة اختیار انسان نیز اشعری بر این باور بود که خداوند، افعال انسان را می­آفریند و انسان فعل مخلوق خدا را کسب می­کند و انسان در اتیان و یا عدم آن، فاقد اختیار است. وی بین ایمان و اسلام تفاوت قائل بود و ایمان را صرف تصدیق می­دانست که جایگاهی در قلب دارد اما اسلام، ترکیبی از قول ـ یعنی شهادت به وحدانیّت خدا و نبوّت پیامبر ـ و عمل است.

تحصیلات

محمدرضا باغبان زاده: دانشجوی دکتری مذاهب اسلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب قم، قم، ایران
عین الله خادمی: –

سمت

محمدرضا باغبان زاده: –
عین الله خادمی: دانشیار گروه فلسفه و حکمت، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران

تعداد صفحات

16

فصلنامه

دوفصلنامه علمی-پژوهشی فلسفه دین ،دوره ۱۲، شماره ۱، بهار و تابستان ۱۳۹۳

نویسنده

عین الله خادمی,

محمدرضا باغبان زاده

ناشر

دانشگاه امام صادق (ع)

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “ایمان در اندیشه اشعری”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.