جلد پشتی
داخل رو نگاه کنید

انگاره «معرفت اضطراری» در باور اندیشمندان نخستین امامیه

چکیده:

اندیشمندان مسلمان، ایمان و هدایت را بر معرفت به آموزه­ های بنیادینِ اعتقادی متوقف می­دانند، اما این‌که «معرفت» چه ویژگی­هایی دارد، شامل چه موضوعاتی می­شود و چگونه برای انسان به دست می­ آید، همواره در تاریخ اندیشۀ اسلامی چالش‌برانگیز بوده است. در این میان، اندیشمندان امامیه در مدرسۀ کوفه، برای پاسخ به پرسش­های مذکور نظریۀ «معرفت اضطراری» را بر پایۀ قرآن و میراث حدیثی شیعه طرح کردند. باور مشهور امامیان نخستین بر آن بود که مفاد کامل معرفتی، در عوالم پیشین اعطا شده و انسان مفاد آن معرفت را در ضمیر خود و بالفعل داراست؛ به همین سبب، معرفت صُنع خدا بوده و برای انسان قابل اکتساب نیست و فقط انسان باید به مفاد آن معرفت متذکر شود. البته در میان اندیشمندان نخستین امامیه، جریان هشام ­بن­ حکم که پیشرو در مباحث کلامی امامیۀ آن دوران است، سعی می­کند تا خوانشی خردپسندتر از باور امامیان ارائه کند. او فعلیتِ معرفت اضطراری را منوط به استدلال و نظر می‌داند تا علاوه بر دوری از نقدها، جایگاه مقبولی برای «استدلال عقلی» نیز بگشاید.

[pdf-embedder url=”https://ketabshenakht.com/wp-content/uploads/2020/09/FTK_Volume-3_Issue-8_Pages-7-26.pdf” title=”FTK_Volume 3_Issue 8_Pages 7-26″]

تحصیلات

محمدتقی سبحانی: –
محمدحسین منتظری: دانشجوی دکتری کلام امامیه؛ پردیس فارابی دانشگاه تهران.

سمت

محمدتقی سبحانی: استادیار پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی و عضو انجمن کلام اسلامی حوزه
محمدحسین منتظری: –

تعداد صفحات

20

فصلنامه

فصلنامه علمی-پژوهشی تحقیقات کلامی، دوره 3، شماره 8، بهار 1394

نویسنده

محمد تقی سبحانی,

محمدحسین منتظری

ناشر

انجمن کلام اسلامی حوزه

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “انگاره «معرفت اضطراری» در باور اندیشمندان نخستین امامیه”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.