جلد پشتی
داخل رو نگاه کنید

الهیات سلبی در مدرسۀ کلامی حلّه

چکیده:

در میان متکلمان مدرسۀ حله، «الهیات سلبی» جایگاه مهمی دارد. خواجه­ نصیر با بهره ­گیری از برهان شیخ صدوق در خصوص الهیات سلبی، صفت حیات خداوند را سلبی معنا کرده و این قاعده را قابل تعمیم به دیگر صفات ذاتی خداوند می­ داند. از منظر او، کسانی که در مباحث وجودشناختی صفات، قائل به نفی صفات زاید بر ذات هستند، در مباحث معناشناختی صفات، باید قائل به الهیات سلبی باشند. شاگردان خواجه در مدرسۀ حله نیز همین موضع را اتخاذ کرده ­اند. علامه حلی با تمایل به اشتراک لفظی «وجود» بین واجب و ممکن، و نیز فاضل مقداد با پذیرش نظریۀ نیابت ذات از صفات، مبانی دیگری جهت تقویت الهیات سلبی ارائه کردند.

[pdf-embedder url=”https://ketabshenakht.com/wp-content/uploads/2020/09/FTK_Volume-4_Issue-15_Pages-61-82.pdf” title=”FTK_Volume 4_Issue 15_Pages 61-82″]

تحصیلات

سیدمسیح شاه چراغ:
دانشجوی دکترای پردیس فارابی دانشگاه تهران

سمت

رضا برنجکار:
استاد تمام دانشگاه تهران و عضو انجمن کلام اسلامی حوزه

تعداد صفحات

22

فصلنامه

فصلنامه علمی-پژوهشی تحقیقات کلامی، دوره 4، شماره 15، زمستان 1395

نویسنده

رضا برنجکار,

سیدمسیح شاه چراغ

ناشر

انجمن کلام اسلامی حوزه

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “الهیات سلبی در مدرسۀ کلامی حلّه”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.