جلد پشتی
داخل رو نگاه کنید

آموزش دین در دورة کودکی: ارزیابی انتقادی رویکرد روان‌شناختی

چکیده:

دیدگاه عمدة روان‌شناسانی که با رویکرد شناختی مراحل فهم کودکان از مفاهیم دینی را بررسی کرده‌اند، این است که آموزش دین به کودکان بایستی تا زمان دستیابی کودک به تفکر انتزاعی به تأخیر انداخته شود. در این مقاله دیدگاه مذکور گزارش، نقد و ارزیابی شود. داده‌ها از راه مراجعه به اسناد و مدارک مربوطه گردآوری شده و به روش توصیفی ‐ تحلیلی و توصیفی ‐ انتقادی تجزیه و تحلیل شده است.

یافته‌های تحقیق حاکی از این است که نظریة تأخیر آموزشِ دین با این پنج ایراد اساسی مواجه است: 1. چارچوب نظری که رشد دینی در آن چارچوب بررسی شده و نیز ابزار به‌کارگرفته‌شده برای سنجش دینداری نامناسب است؛ 2. از پیچیدگی و منحصربه‌فرد بودن رشد دینی غفلت شده است؛ 3. تفسیری نارسا از مفاهیم دینی ارائه شده است؛ 4. با دیدگاه مستفاد از روایات ناهماهنگ است و اینکه 5. تأخیر آموزش دین هم امکان‌پذیر نیست و هم آثار نامطلوب تربیتی در پی دارد.

تحصیلات

محمود نوذری –

سمت

محمود نوذری عضو هیئت علمی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه

تعداد صفحات

20

فصلنامه

فصلنامه تربیت اسلامی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه دوره 6، شماره 13، زمستان 1390

نویسنده

محمود نوذری

ناشر

پژوهشگاه حوزه و دانشگاه

نقد و بررسی

هیچ دیدگاهی هنوز نیست.

اولین نفری باشید که نظر می دهید “آموزش دین در دورة کودکی: ارزیابی انتقادی رویکرد روان‌شناختی”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پنج × 5 =